شب چله

داشتم برای مهمونی شب یلدا آماده میشدم که هممون خونه مامان جونم دعوت بودیم و اینکه این چهر سال که ما اصفهان بودیم و بالاخره آمدیم تهران فامیلامو میبینم هم بازی بچگی هام ک بزرگ شدن یعنی من یادشون موندم احساس عجیبی نسبت به خانواده ای خودم داشتم که قراره بعد از سالها ببینمشون مامانم میگفت استرس نگیر زود جور میشی باهاشون ولی من می‌دونستم که احساس غریبی از الان تو من وجودمو فرا گرفته خلاصه رسیدیم خونه مامان جون صدای ذوق همه که مارو دیدن واای مامان جونم یه بغلی که کرد منو تموم خستگیم رفت چقد جمع باحالی بود یه جشنی که خیلی وقت بود دور هم نبودیم همه چی بر عکس تصوراتم شد خیلی جمع صمیمی بود و من حضور گرم خانواده رو درک کردم و خیلی شکر گذار شدم ،