سلام.
من مهرناز هستم و آنها دوستانم هستند: ریحانه و
ملیسا.
امروز طبق معمول تو راهروی یک نشسته بودیم و هرهر میخندیدیم.
من گفتم: واااااای مُردم ازخنده.
ریحانه گفت: بیاین تو راهروی دومی«قدم»بزنیم.
وقتی تو اون یکی راهرو بودیم گفتم: هی این در بازه!
ملیسا گفت: آره قبلاً نبود.
گفتم: وووووووی چه هیجان انگیز! این همون
درِممنوعه ست که کسی نباید واردش بشه! خب مگه توش چیه؟
ریحانه گفت: بیاین ببینیم.
آنجا انباری مدرسه بود. بوی خاک اره میداد و خیلی شلوغ بود.
آنجا پر بود از انواع پرچمها،ماکتها،پوسترهاوخلاصه هرچیزیکه توی انباری شلوغ باشد.
مانکنهای خیلی وحشتناکی که لباس پیشتازان تنشان بود آنجا افتاده بودند و حتیٰ پلاستیکهای سیاه غول آسایی پُر از توپهای کوچولوی مخصوص استخر توپ نی نی ها. ⚾️?⚾️?
با لحن مسخره ای گفتم: چند سال پیش اینجا مهدکودک بوده؟
مهدکودک فرهنگ دوره دوم. هاهاهاها.
ریحانه گفت: بدویین.صدای پا میاد.باید در بریم.
ملیسا گفت: اگه دیدمون هرکسی که بود وانمود میکنیم که اینجا نبودیم،خب؟
از آن در به اندازه ی کافی دور شدیم. یکهو ناظم مدرسه"خانم نظری" آمد و گفت: دخترا مقنعه هاتونو سرتون کنین.
من گفتم: باشه.
خانم نظری گفت: میتونین کمکم کنین انباری رو تمیز کنم؟؟
ریحانه گفت: آممممممم خب راستش...
درِگوشش گفتم: اینجوری میتونیم تحقیق کنیم.
-بله خانوم.
رفتیم تو انباری و شروع کردیم به تمیزکاری.
یکی از مانکنها تکان خورد. صدایی گفت:
فوضولا.
گفتم: اَ...
و ما هنوز نمیدانیم مانکنها خودشان حرف زدند یا نه.
ولی احتمالاً یه راز باشد.
پایان.