
دلم برای زندگی معمولی تنگ شده است.
همان زندگی تکراری با وقایع پیش پا افتاده و گاهی کسلکننده.
برای قرارهای ناهار باغ نگارستان و کافه تهرون که هر بار به یک بهانهی بیخودی کنسل میشد تا بالاخره قرار جور بشود و جمعمان جمع.
برای روزهایی که خارج شدن از خانه، تمهیدات پیچیدهای نمیخواست و رفتن تا دم در و گرفتن بستهای از پستچی حکم اعزام به میدان جنگ را نداشت.
وقتهایی که مسافرت رفتن یک پدیدهی دور از ذهن و دست نیافتنی نبود.
روزهایی که سوار مترو و تاکسی و اتوبوس شدن دل شیر نمیخواست و خرید رفتن همان نوشدارویی بود که به وقت ضرورت چارهی احوالات ناخوشایندمان میشد.
وقتهایی که برای تازه کردن دیدار با مادربزرگ نیازی نبود شمارهی روزهایی که از نانوایی رفتن میگذرد را بیکم و کاست از بر کرد.
وقتهایی که ترس مهلک «از دست دادن» اینقدر از نزدیک توی صورتمان نفس نمیکشید.
روزگاری که دستگیرهها و صندلیها و زنگها حکم نارنجک بدون چاشنی را نداشتند و بوی الکل آدم را یاد تزریقاتی و آمپول میانداخت.
وقتی آمار مرگ و میر چند صد نفری در روز، خیلی عادی، پای ثابت اخبار روزانه نشده بود و آدمها و عددها هنوز معنای خود را داشتند.
وقتی برای دیدن آدمها نیازی به وساطت اپلیکیشنهای جورواجور نبود و زندگی شبیه به فیلمهای عجیب و غریبی که آینده را پیشگویی میکنند نشده بود، وقتی زندگی هنوز عطر و بو داشت، راه و رسم داشت، مرگ، قاعده و قانون داشت، کوچک و بزرگ داشت، پیر و جوان داشت.