
در هفتهای که گذشت دو روایت تاثیرگذار از زندگی دخترانی با دو جغرافیا و دو دنیای متفاوت، که در جایی به اشتراک میرسیدند روح و روان من را مشغول کرد.
یک
«دنیلا آلوارز»، ۳۲ ساله، ملکهی زیبایی کلمبیا در سال ۲۰۱۱، به دلیل بیماری پای چپ خود را از دست میدهد.
او مدت کوتاهی بعد از عمل جراحی قطع پا، ویدیویی از رقص خود در صفحهی اینستاگرامش منتشر میکند و مینویسد:
«مشکلات مهم نیستند، ما باید در زندگی منعطف باشیم.»
وجود خانوادهی حمایتگر، مشاوره و درمانهای جانبی، دوستان و هواداران پر و پا قرص و... اگرچه تاثیرات چشمگیری در این روحیهی تحسینبرانگیز دارند ولی قدرت و توانایی او را در چیرگی بر اثرات مخرب روحی و جسمی نقص عضو، تحتالشعاع قرار نمیدهند.
از نظر من شخصیت او ستودنیست.

دو
«فاطمه محمد زعیمی»، ۱۶ ساله، از سنین پایین همپای پدر و مادر در دامداریای در مردآباد کار میکند. در ۹ سالگی هنگام کار کردن با دستگاه خرد کن علوفه، دست چپ خود را از دست میدهد. این اتفاق اثر ویرانگری بر روحیهی او میگذارد. کودک، منزوی و گوشهگیر میشود. بعد از مدتی محل کار پدر از دامداری به گلخانه تغییر میکند.
اینبار در حادثهای پدر قطع نخاع و خانهنشین میشود.
فاطمه که تا آن روز به مدرسه نرفته، با کمک بچههای جمعیت امام علی در خانهی ایرانی ملکآباد تا کلاس پنجم را میخواند و بعد از آن با دریافت اوراق هویت که در این سالها از داشتن آن محروم بوده، در مدرسه ثبت نام میشود.
او در مدرسه از بهترینهاست.
در کنار درس، ورزش میکند؛ در مسابقات پرتاب وزنه و نیزه و دو میدانی مدال میگیرد.
در هنر ویترای سررشته دارد،، یادگیری زبان انگلیسی را تا دریافت مدرک پی میگیرد، به نویسندگی علاقهمند است و دوست دارد پزشک شود.
فاطمه هفتهی پیش در اوج شکفتگی از دنیا رفت.
او در عصر حکمرانی قهرمانهای پوشالی، ناجی واژهی «قهرمان» است.
دخترکی که یکتنه برای باز کردن راههای جدید از بین سنگلاخهای زندگی جنگید و در این پیکار دائمی چنان زیست که زندگی را شرمسار خود کرد.