عکست میخکوبم کرد
انگار همه‌ی معصومیت‌ها و قشنگی‌های دنیا رو یکجا ریختن توو وجودت.
لابد چشم و چراغ خانواده‌ت بودی.
وقتی اسمهاشون رو با زبون شیرین پونزده‌ماهگی‌ت صدا می‌زدی قند توو دلشون آب میشد.
هر دندونی که درمیاوردی، هر قاشق غذایی که میخوردی، هر قدمی که برمیداشتی، هر کلمه‌ای که میگفتی، هر لبخندت، هر نگاهت، نق و نوق‌هات، شیطونی‌هات، حتی گریه‌هات، مامانت توو همشون دنبال نشونه‌هایی از سلامتی‌ت بوده و با هرکدومشون یه نفس راحت می‌کشیده.
وقتی موهای روشن و لَختت رو نوازش می‌کرده، وقتی بوی تنت مدهوشش می‌کرده، وقتی یاد گرفتی محبتت رو نشون بدی و با اون انگشت‌های کوچیک و نرم موهاشو لمس می‌کردی یا گردنشو با حلقه‌ی دستات که به سختی به هم می‌رسیدن در آغوش می‌گرفتی، در تمام اون لحظات بی‌بدیل درخشان، تو رو در آینده‌ای نه چندان دور می‌دیده که قد کشیدی و بالیدی.
وقتی فکرشو می‌کنم می‌بینم همین که همتون با هم رفتین می‌تونه تنها نکته‌ی مثبت ماجرای تو و خانواده‌ت باشه.
برای ماهایی که مرز دلخوشی‌هامون به چهار دیواری خونه و روابط خانوادگی محدود شده، دیگه جایی برای فقدان وجود نداره.
«آرتین»! تو برای من نمادی،
نمادی از همه‌ی «ایران‌نژاد» هایی که قرار نیست هیچ‌وقت به مقصد برسن.
«ایران‌نژاد» هایی که آرزوهاشون بر باد رفته، زندگی‌هاشون تباه شده، شور و شوقشون با سر به بن‌بست خورده، امیدهاشون خفه شده؛
«ایران‌نژاد» هایی که ما هستیم.
