
خشونت فقط ضرب و شتم یک جسم نیست؛
خشونت، زخمهاییست که یک کلام، یک نگاه یا یک رفتار به روح زن وارد میکند.
خشونت، استیصال زنیست که برای سیر کردن فرزندانش، برای خرج مواد شوهر معتادش ناچار به انجام کارهای سخت با دستمزد ناچیز است، او ناگزیر از ادامهی این زندگیست چون حمایتگری ندارد. قانون، اجتماع و خانواده پشتش را خالی کردهاند.
خشونت، کودکیِ دخترک دستفروشیست که در واگنهای مترو نادیده گرفته میشود، دخترکی که ناچار است کمک خرج خانواده باشد و اگر لازم شد در همان سن، تن به ازدواجی ناخواسته بدهد تا وارد چرخهی معیوبی شود که والدینش قربانی آن بودهاند.
خشونت علیه زنان، ریشههای عمیقی در فرهنگ مردسالار ما دارد. اگر قانون و اجتماع، اهتمامی در اصلاح این آموزهها نشان نمیدهند چرا خودمان آغازگر تغییر نباشیم؛
با آموزش درست به پسران و دخترانمان که بدانند جنسیت، برتری نمیآورد و تنها انسانیت و مهرورزیست که به زندگی معنا میبخشد.
اینکه فرد آسیبدیده را ببینیم و صدایش را بشنویم، همراه و حامی او باشیم و برای تاباندن نور به دنیای تاریکش تلاش کنیم، حق او را به رسمیت بشناسیم و در صورت امکان یاریاش کنیم تا حقوق پایمال شدهاش را بازیابد.
خشونت را در هر شکل و لباسی تقبیح کنیم و هرگز هرگز هرگز در صدد توجیه و تطهیر آن برنیاییم.
امید که قدمهای کوچک اما موثر ما دنیا را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کنند.