قدر مسلم هدف از وضع و اجرای یک قانون که واجد جنبه ی اجتماعی نیز باشد , چیزی جز بهینه تر شدن موضعی که ان قانون در راستای اصلاح ان تقنین شده است نمی باشد و این در حالی است که مشاهده میشود اجرای قانون فوق علاوه بر ایراد خسارات غیر قابل چشم پوشی بر معتادان و خانواده های ایشان , واجد کمترین اثرات مثبتی در جامعه نبوده و منتجه ای بجز تحمیل هزینه های قابل اجتناب به دولت نمی داشته است . با عطف به امارهای موجود , از اغاز اجرایی شدن این قانون فقط سه درصد از معتادان بستری شده در کمپ های ترک اعتیاد موفق به ترک اعتیاد خود شده اند و این افراد نیز فقط ان معتادانی بوده اند که در تعاقب سپری شدن دوران ترک خود بنابه دلائلی در همان کمپ مستقر شده و در انجا به کار مشغول شده اند . بروز چنین وضعیتی مشروعیت این ماده را مخدوش نموده و ضرورت اجرای انرا مالا می باید متوقف کند .
شخصی را می شناسم که بعد از مرخص شدن از یکی از این کمپ ها که تحت نظر شهرداری تهران اداره میشود ظرف دو روز فوت کرده و این مساله ای دهشتناک است . افراد دیگری که از این کمپ ها بیرون می ایند نیز با کاهش چشمگیر وزن خود مواجه شده و گاها تا بیست کیلو از وزن خود را از دست می دهند . و اینها همه حکایت از بی نتیجه بودن این ماده داشته و عقل سالم نمی تواند در خصوص ادامه ی چنین وضعیتی از خود واکنشی نشان ندهد .
بهزاد بابایی