امروز رفتم سراغ دفترچه های خاطراتم حقیقتا حس خیلی عجیبی بهم دست داد تو تک تک صفحه هاش آدمایی نوشته بودن که یک زمانی به ذوق دیدنشون میرفتم مدرسه و تو تک تک صفحات اون ها نوشتن دوسم دارن و الان حتی نمیدونن زندم یا نه:*) تا چهار سال پیش حس میکردم اگر نبینمشون فلج میشم فلج روحی ولی الان هم من حالم خوبه هم حال اونا انگاری دوسشون داشتم چون هفته ای پنج روز میدیمشون ولی صادقانه حرف بزنم هیچ وقت به اندازه ای که کنار اونا خوشحال بودم خوشحال نشدم ولی حس عجیبی که داشتم حس ترس بود من الان آدمای جدیدی تو زندگیم هست و امسال سال اخریه که باهاشون وقت میگذرونم و میدونم بعدش دیگه رسما فراموش میشن:) و خود منم بر اونا فراموش میشم حقیقتا دلم نمیخاد این آدما ازم جدا شن:) چند روز پیش یکیشون ازم پرسید بر عروسیت منو دعوت میکنی منم گفتم نه درسته ناراحت شد ولی من که میدونم بعد یک سال نه اون منو میشناسه ن من اونو اره خلاصه بگم که از این حسرت میخورم که به این ادم جدیدا خیلی دیر نزدیک شدم و البته اونا دوستای خودشونو دارن و بالاخره نمیشه که من بشم عزیز ترینشون و اما ۱۰ ماه دیگه برای همیشه از دستشون میدم نمیدونم این ده ماه رو چطور سپری کنم انقدری بهشون نزدیک شم که ده ماه بشه قشنگ ترین روزامون(که البته نمیشه چون اونا دوستای خودشونو دارن و ترجیح میدن کنار رفیقاشون باشن) یا از همین الان دورشم ازشون که بعد ۱۰ ماه سر ندیدنشون افسردگی نگیرم:)
اگه شما میدونید بهم بگید