عدالت، واژهای مقدس است که انگار قرنهاست زیر پای کسانی له شده که به تماشای بیپردهی چهرهی ظلم، عادت کردهاند.
این نوشته درباره کشورهاییست که با زیر پا گذاشتن عدالت، امروز مدعی پیشرفت و روشنفکریاند؛ غافل از آنکه گاهی از «عصر تاریکی» هم عمیقتر در سیاهی فرورفتهاند.
کشورهای بسیاری قربانی زیادهخواهی ظالمانی شدند که حالا مدعی قدرت و تمدناند. انگار جهان برای آنها ساخته شده تا مهر مالکیت بر آن بزنند.
نمونهاش قارهی ثروتمند آفریقا، که سالها به واسطهی نظام بردهداری و استعمار، ثروتش غارت شد و مردمش در زنجیر بیعدالتی گرفتار شدند.
امروز همان کشورها، سخن از عدالت و حقوق بشر میگویند. سازمان ملل متحد در کشوری مستقر است که خود، بوی عدالت نبرده!
آمریکا، گویی سازمان ملل را پیراهنی کرده تا زخمهایی که در خاورمیانه بر جای گذاشته، از دید جهانیان پنهان بماند. جنگهای پرشمار، اشغال نظامی، و سیاستهای ویرانگر، تنها بخشی از این چهرهی پنهان است.
کمی چشم باز کنیم...
کودکی در یکی از «کشورهای خوب»، با آرامش متولد میشود، مدرسه میرود، رویا میسازد.
اما کودکی دیگر، آنسوی دنیا، چشم میگشاید و اولین صدایی که میشنود، آژیر جنگ است.
بهراستی، مسبب این بیعدالتیها کیست؟
شاید کشورهایی که تنها به آرامش کودکان خود فکر میکنند، نه کودکان جهان....