میدونستم که پرم، اما اینکه دقیقا از کدوم قسمت حرفاش اینقدر بغض داشتم رو نمیدونستم. هرکدومشون دنیایی بود برای فکر کردن و گریه کردن، اگه میشد تک تک جملاتش رو حفظ کرده باشم، الان میتونستم به مدت حداقل ۴۵ دقیقه واسه اش گریه کنم، حتی شاید ۵۰ دقیقه. به هر حال که بعد اونهمه گریه کنار پارک و چمن مصنوعی کنار عابرایی که اغلب بازیکن‌های چمن مصنوعی بودن دیگه این پنج دقیقه تفاوت مسئله‌ی خاصی ایجاد نمی‌کنه. جوری صحبت کردم انگار داستان راجع به زمانه، نه اصلا.
داستان راجع به یه شکسته که نمیتونستم بپذیرمش، که آیا حقیقت بود یا اغراق؛ برای تشویق بود یا ترس؟؟؟ نمیدونم.. هنوز هم نمیدونم.
حتی باید ها و نباید ها هم برام مشخص نیست... خسته و افسرده ام کمی هم فرسوده. باز هم مهم نیست. منم دیگه، سرشار از تمام اینها، انگار فقط من مشکل دارم. شاید خودشیفته ام. نمیدونم. بازم مهم نیست.
به هرحال فکر میکنم رک بودن با بی احترامی کردن متفاوته.
فکر میکنم من با وجود همه اشتباهاتم گاهی هم خوب بودم،
مثلا برای رزی که قبل از من با گریه می اومده کلاس زبان و الان با گریه از کلاس زبان میره بیرون
یا آتوسایی که هر جلسه بغلم میکنه و بهم میگه دوسم داره
شاید هم برای محمد، که هنوز منو یادشه و پیام میده.
آتوسای قشنگم که خودش الان تیچره
و همه همه بچه ها، دوستهای قشنگم. نمیتونم بشمارم یا اسم بیارم. نمیتونم... فکر میکنم تونستم چیزی باشم براشون، حتی اگر عالی نبودم.
بد نوشتم
ننوشتم که خوب نوشته باشم
ننوشتم که یادگاری نوشته باشم
نوشتم که فقط نوشته باشم.
ساعت از نیمه شب گذشته و فردا ساعت ۸ استاد منتظرمونه تا راجع به آفرینش انسان و نخستین تمدن ها گفت و گوهای پیچیده ای داشته باشیم.
از اونها من فقط کلید واژه مینویسم تا بعدا تحقیق کنم:)
شبتون بخیر
#پریسا
