
یکی از اهنگهای مورد علاقه ام از کتاب کافکا در کرانه رو گوش میدم
فکر میکنم لحظهی برخورد لحظات با احساسات میتونه مثل پوشیدن یک لباس که مامان بزرگمون اونو دوخته، یا چشیدن یک تکه رول دارچینی و دمنوش سیب و دارچین قابل درک باشه.
جایی میان آنچه خیال میکنیم هست، با آنچه که واقعا هست، جریاناتی رخ میدهد گاه فراتر از تمام تصورات نامنتهی بشریت، یکی از دست میدهد، دیگری بدست میآورد، گاهی هم فقط اجازه میدهیم بگذرد و به جایی ختم شود، چه خوب، چه بد. ترجیحا نقش راوی داستان بودن را ادامه میدهم، کسی به من نگاه نکند، من در سکوت خود و همهمهی شما نمایشم را با ظرافت اجرا میکنم، گاهی ردی سطحی و گاهی هم ردی عمیق میگذارم تا شاید کسی مرا بیابد و کوک اسباب بازی رقصانم را تعمیر کند تا دیگر مجبور به رقصیدن در اندوه خود نباشم.
#پریسا