تقصیر خودمان است، همیشه اشتباه می کنیم...!
خیال می کنیم اگر بعضی انسان ها را دوست داشته باشیم، نگرانشان شویم، دلتنگ و چشم به راهشان باشیم و این حس تعلق داشتن و متعهد بودن به قول و قرارهای نانوشته را، مدام به رویشان بیاوریم،
دوست داشته خواهیم شد،
اشتباه میکنیم...!
به دیوارِ سستِ آدم های اشتباهی تکیه می کنیم،
خیال می کنیم در معرکه ی سیاهی دنیا، خودِ خودِ خدا،آدم های سفیدِ مطلق را برداشته گذاشته وسطِ سرنوشت ما!
تقصیرخودمان است...
تاریخ انقضای رفاقت هایمان را چک نمیکنیم،
چون اصلا فکر نمیکنیم پایانی داشته باشد،
چون اصولا آدم ها در شروع هیچ رابطه ای به آخرِ ماجرا فکر نمی کنند...
و یک آن به خودمان می آییم و میبینیم تاریخش گذشته،
خیلی وقت است گذشته و حواسمان نبوده
باید انداختش دور،
حالا، هر قدر هم عزیز...!
متاسفانه -یا برای بعضی خوشبختانه- "رفاقت" در هیچ جای جهان، هیچ کجای شناسنامه ی آدم ها ثبت نمیشود،
برای خاتمه دادنش به هیچ توافق دو طرفه ای احتیاج نیست،
آدم ها می آیند، بساطشان را پهن می کنند، خاطره می سازند، پله به پله اعتمادت را فتح می کنند
و درست وقتی تو سرگرمِ بافتنِ شال گردنِ رویاهای آینده در کنار آنهایی،
شبانه،
ناگهانی،
بی خبر،
چمدانِ حضورشان را جمع می کنند و با کلیدِ اعتمادی که "خودت" به دستشان داده ای رفع زحمت می کنند!
بدون حتی یک نامه ی خداحافظی...!
آنوقت تو میمانی،
شالگردنِ نیمه کاره ی رویاهایت،
و زمستانی که از بخت بد، حالا حالاها قصدِ رفتن ندارد...!