منم مثل خیلی ها عاشق نوشتن بودم و هستم. ولی از بچگی یه صدایی توی سرم بهم میگفت که تو هیچ چیزی برای ارائه نداری و همه چیز رو توی دفترت نگه داری کافیه. چندین بار تلاش کردم که بنویسم ولی هیچ وقت واقعا موفق نبودم. به خاطر اینکه خودم کارخودم رو کوچیک میدیدم و از دیده شدن توسط بقیه و تمسخر احتمالی شدیدا میترسیدم.
دو سه باری هم داستان کوتاه نوشتم و حتی از نظر خودم ریسک کردم و نوشته هام رو برای یک کارشناس فرستادم؛ اونم گفت که نوشته ها و داستان هام خیلی خوبن و میتونم با تمرین بیشتر عالی باشم. ولی بازم کمالگرایی و خجالت مانع کارم شد. از اینکه توی اینستاگرام و تلگرام بنویسم میترسم چونکه بازم ممکنه کسی نوشته هام رو ببینه. و در نهایت 30 دقیقه پیش یاد اینجا افتادم.
فکر میکنم ویرگول بهترین جایی هست که من میتونم تجربه ها،خاطرات، دغدغه ها و هرچیزی که میخوام رو اینجا از ذهنم بیرون بکشم و کمی هم تمرین واقعی برام باشه. و البته عاشق خلوت و تنها بودنم با افکار و کیبورد و صفحه خودم هستم.همه چیز رو کنار میذارم و اینجا مینوسم.