مغز بیش فعال من روزانه یه میلیون ایده واقعی و کاملا قابل اجرا بهم نشون میده و من از اینکه برای همه اونها یه عالمه برنامه درست و اصولی میچینم(برنامه ریزی کاربردی با ریزترین جزئیات ممکن) ، ولی فلج تصمیم گیری و شروع کردن باعث میشه نتونم هیچ کدومشون رو انجام بدم از دست خودم و مغزم عصبانی میشم. اگه یکی از همون ایده هارو واقعا به مرحله اجرا میرسوندم و ادامه میدادم ، تا الان یه کسب و کار کوچیک داستم یا حداقل اونجوری که الان هستم سردرگم و پریشون نبودم.
بعضی وقتا حتی شروع هم میکردم ولی خیلی زود هم حوصله م سر میرفت. این یعنی من الان یه دوجین مهارت و هنر دارم که هرکدوم رو درحد ابتدایی یا نیمه حرفه ای بلدم ولی حوصله شو ندارم که برم کاملا حرفه ای یادشون بگیرم چون دیگه جذابیت اولیه رو برام ندارن.
شاید باید همون مهارت ها و هنرهارو باهم ترکیب کنم. ولی آخه چجوووری؟؟؟؟ اینو نمیدونم باید بفهممش. شاید باید برای این هم اونقدر برنامه ریزی کنم که دیگه برام لوس و بیمزه بشه؛ بعدش چی ؟؟؟بعدش دیگه چی برام میمونه که سرگرمم کنه؟؟ احتمالا من از خود پلن ریختن و برنامه ریزی کردن خوشم میاد و اینه که برام جذابترین قسمت ماجراست.
اینقدر همه چیز در عین مهم بودن برام بی ارزش هست که تقریبا میتونم با اطمینان بگم که من توی بحران 30 افتادم. هم میدونم اگه الان کاری نکنم دیگه خیلی دیر میشه، هم میدونم الان انرژی و توانایی ذهنی کامل رو ندارم.اما تاکی قراره اینجوری زندگیم رو نصفه نیمه و کجدار و مریز پیش ببرم. کمتر از یکسال دیگه من رسما 30 سالم میشه و برای دیوونه نشدن خودم بهتره که مسیرم رو روشن و مشخص کنم.
مغزم از اینهمه استرسی که دارم داره به مرز منفجر شدن میرسه.