
یک شب از خویش شنیدم،میگفت
که چرا مثل هرانکس نروی بر جیرفت
گفت،تا فردای یکدیگر شود
یادم آور تا بگویم چون دغل
یادم آور تا بگویم کیست او
یا برایت من بگویم چیست او
یاد دارم در شبی با یاد او
تا بچرخیدم شدم مهتاب رو
رختری زیبا کنارم خفته بود
دخترک گمنام و من بابای او
آنکه او را مادرش باید بگفت
خفته بودتا انتهای خواب خود
(او)که مارا جمع گرداند بخود
ما ندیدیم ،گفته اند بیدار بود
در صفت خدا....نوشته ای کوتاه