
یادمان باشد در تمامِ زندگی
موی ما فقط با یک دروغ ساییده بود
موی ما از یک ثُرَیا تا بهشت
ابتدایش در جهنم سوخته بود
سوختیم در ابتدای تار موی زندگی
تا که دیدیم درحقیت بین ما مویی نبود
یادمان باشد زمانی تارِِ مو
بین من با تو فقط یک مو نبود
تارِ موی بین ما، یک مامن ها عالی نبود
بودنِ باهم ولی جایی برای من نبود
یادمان باشد زمانی لحظههای نابِ من...
با تو اما لحظه ای. لحظه ای نابِی نبود
بیخودی باتو منم وز عالم و آدم شدم
تا ثریا، تا ثریا، فارغ از عاقل شدم
با تو اما لحظه های ناب من
تا ثُرِیا اندکی. عاقل نبود
یادمان باشد میان من و تو
اندکی باهم ولی با هم نبود
یادمان باشد غروبی دلپذیر
وَز طُلوعَش اندکی پژمُرده بود
یادمان پاشد که پاییز با رنگ زرد
از زمستان خودش بگذشته بود
(حقوق مادی و معنوی برای منتشر کننده محفوظ است
Mahv.dar.marg