
*****یادمان باشد...**
یادمان باشد
برای یاد هم
اندکی نزدیک...
ولی چون دور بود!
در میانهی این دو گام،
میانِ این نزدیکیِ لرزان و دوریِ ممتد،
من ایستادهام؛
مانندِ نوری که در اتاق تاریک،
به دنبالِ اثری میگردد
که هنوز بر کاغذ ننشسته است.
ما دو خطِ موازی هستیم
که در نگاهِ اول، هممسیر به نظر میرسیم،
اما در عمقِ هندسهی تقدیر،
هر کدام به سوی افقی دیگر میدویم.
چقدر نزدیک است حضور تو،
مانندِ لرزشِ اندکِ لنز در برابرِ نور،
و چقدر دور است رسیدن به تو،
مانندِ سایهای که در انتهای شب،
هر چه نزدیکتر میشوی،
بیشتر در دلِ تاریکی گم میشود.
یادمان باشد...
که گاهی نزدیکترینها،
دوریترینهایند،
و گاهی برای دیدنِ حقیقت،
باید از نزدیک،
به دوردستها خیره شدp