
درشبی من ماندم و تنها قلم
با معمایی که آمد بر سرم
گفتمش دانا چرا رقصی چو من
گفت الفاظت کجا،من قائمم
گفتمش سودی ندارد بیسوادی های من
پس چرا تو میشوی رقاص من
گفت ،گفته او را چون من است
گه قلم ،نی باشد و تنها قلم
گفتمش پس ذات اقدس را چرا
که ترا سوگند دهد بر بنده اش
گفت کاو بنده ی ذات اقدس است
نه ترا که بنده ی حرص و ملس
گفتمش آسوده خاکستر تویی
گفت ای کاغذ تو هم مثل منی.
ادامه دارد