
این جمله، نگاهی فیلسوفانه به مفهوم «بیزبانی» دارد و گریه را نه از سر ضعف، بلکه از سر «اضافهبارِ معنایی» تفسیر میکند. در واقع، وقتی حجمِ آنچه در درون انسان میگذرد از ظرفیتِ کلمات فراتر میرود، زبان از کار میافتد و تنها راهِ تخلیه، تبدیلِ آن کلماتِ ناگفته به اشک است. گریه در اینجا، یک ردیفِ نوشتاریِ متفاوت است؛ یعنی همان جملاتی که برای بیان کردن، کلماتِ کافی در زبانِ بشری ندارند، در قالبِ قطراتِ نمکین جاری میشوند. این تحلیل، گریه را از یک واکنش بیولوژیک به یک «بیانگریِ نمادین» ارتقا میدهد. در واقع، هر قطره اشک، کلمهای است که در گلو حبس شده و اکنون راهی برای خروج پیدا کرده است. این نگاه، به انسان اجازه میدهد تا در اوجِ سکوت، در حالِ «گفتن» باشد، اما با زبانی که فراتر از ساختارِ آواهاست. گریه، در واقع، سوگوارِ کلماتی است که هرگز به لب نرسیدهاند.