
برای لحظهای که خدا در من غرق شد
«عصر، در مرزِ میانِ نور و تاریکی ایستاده است؛ همانجایی که خنکای باد، عطرِ قهوهی نیمهمانده را در فضا میپراکند. من در کنجِ این کافه، نه در رویایِ دوردست، که در متنِ همین لحظهی ناب نشستهام. سایهای شدهام که بیآنکه بخواهم، با دیوارها یکی شدهام؛ نه برای گریختن، که برای تماشا.
اینجا «مستی» نه در پیاله، که در تماشایِ بیواسطهیِ جهان است؛ در هیاهویِ دوردستِ خیابان که به سکوتِ کافه میرسد و در خطوطِ محوی که نورِ کمجانِ عصر روی میز میکشد. من اینجا نیستم که چیزی را تغییر دهم؛ آمدهام که فقط باشم و این سکوتِ عمیق را، که تنها برایِ تنهاییهایِ آگاهانه آفریده شده، تا عمقِ جان بنوشم.»