
کاش میشد مینوشتم، خنده ات را
یا که میشد،میکشیدم،آن لب شیرین ترت را
کاش هرگز من نبودم، تا نبینی هرگزم را
کاش رازم گفتنی بود تا بدانی ،بوده ام آن
کاش آن بابا نبودی تا شوم بی او چو مادر
کاش مادر. زنده بود و میشنید این دیده ها را
کاش آن هر کس نیاید
چونکه بیتو، بی کسم من
مرگ من یادت بیاید، بوده ام ، من
بوده ام،اما کنارِ مُرده خفته ام من
خفته بودم تا ببینم خواب کس را
خواب تو، خواب صنوبر
خواب شیرین تو خواهر
خواب فریاد برادر
کاش میشد مینوشتم با تو بودم
کاش میشد میکشیدم با تو هستم
کاش میشد،می سرودم،عذر میخواهم گسستم