خاکستر روی آتش

کارما (بد)
سکهایست در جیب من
یک سو دود
یکسو ریهای که آه میکشد
و هر بار که میچرخد
یادآور میشود:
هیچ کنشی بیپاسخ نمیماند...
امااندوه من
نه از شکست،
که از نگاهِ کوتاهِ دیگران است
بر قامتِ بلندِ حقیقت.
گلهای نرم
از خویشتن،
نه برای شکستن،
که برای بیدار کردنِ حقیقت.
اندوهی گذرا
بر لبِ رودِ ذهن،
که راهِ خود را دارد
و به هیچ سدّی تن نمیدهد.