چرا من،آه

بی‌جهت بیدار می‌شوم،

اما دلم خوابِ خدا را می‌بیند.

بی‌جهت راه می‌روم،

اما پاهایم در جستجوی نوری گم‌شده‌اند.

بی‌جهت نفس می‌کشم،

اما هر دم، تمنای حضور است.

بی‌جهت آه…

و آه، شاید تنها چیزی‌ست

که هنوز به سوی او می‌رود.

آه—

شاید من آدم نبودم،

که تبعید را نپذیرفتم

و بهشت را بی‌حقیقت نخواستم.

شاید من

از خاک نبودم،

از آه بودم،

از پرسشی که هیچ پیامبری پاسخ نداد.