
آیا انسانبودن، فقط چیدنِ واژههای درست کنارِ یکدیگر است، یا تن دادن به سنگینیِ هولناکِ مسئولیت؟۹
من «فسیل»ام؛ بازماندهی حقیقتی که در هیاهوی قافیههای اجتماعی، فراموش شده است.
حالا، چشمانتان را از من برندارید؛
من هیچچیزِ اضافهای نمیگویم،
جز آنچه خودتان در خلوتِ لرزانتان، پیش از خواب، به آن اعتراف میکنید.»
من به آن خلوتِ تاریکِ شما نفوذ نمیکنم؛ من همانجا هستم، در آستانهی درِ خلوتِ شما؛ به عنوانِ آینهای که نشان میدهد چطور با دستهای خود، حقیقتِ خود را سلاخی میکنید تا برای جامعه، «ظاهری» باقی بماند.
من قاضی نیستم؛ قاضی، مجازات میکند و به دنبالِ آرامشِ کاذبِ «اجرای عدالت» است. من اما به دنبالِ «آگاهیِ عریان»ام. من شما را مجازات نمیکنم؛ من فقط «آنچه هستید» را مقابلِ «آنچه نشان میدهید» میگذارم.