
در بحرِ واژگانِ ناگفته، غرق گشتهام،
چون موجی که از دلِ طوفان، به ساحلِ غم میرسد.
شادی، چون گوهری کمیاب، در اعماقِ وجودم پنهان است،
و غم، چون سایهای دیرینه، همواره مرا همراهی میکند.
افکارم چون پرندگانِ مهاجر، در آسمانِ خیال پرواز میکنند،
اما بالهایشان، شکسته از دردِ نرسیدن.
واژگانم، چون رودهایی خروشان، در گلویم حبس شدهاند،
و بغضی که میشکنند، چون سیلابی اشک، جاری میشوند.
آرزو دارم که دل، چون باغی سرسبز، از عطرِ شادی پُر شود،
و غم، چون برگِ خشکی، از شاخسارِ جان فرو ریزد.
اما چه کنم که تقدیر، نقشی دیگر رقم زده است،
و در این سرایِ ناپایدار، غم، میهمانِ ناخواندهی دل است.
با این حال، امید را در دل زنده نگه میدارم،
که شاید روزی، شادی، رفیقِ راهم شود.