یک شب درهمین روزها، بیخبر بساط سفر را جمع میکنم و میروم. مقصد را دقیق نمیشناسم و چرایش را هم به وقتش میفهمم. شاید سر از دلِ روزگار درآوردم، یا کنجِ خلوتی تاریک. شاید هم آن بالا، خدا کارم داشته باشد یا بخواهد مرا با خودش ببرد.
اگر آن دنیا کسی را دیدم که سراغش را میگرفتم، حتماً از او میپرسم چرا در این دنیا هر وقت به او نیاز داشتم، غیبش میزد. ما روزگارمان کنار جوی آب گذشت؛ عمری به امیدِ اینکه کسی بیاید، به ما بگوید چطور بمانیم و آدم شویم. اما دور و برمان را که نگاه میکنیم، آدمِ به تمام معنا کم پیدا میشود.
نمیخواهم حرفم را یواشکی بزنم یا پنهان کنم؛ وقت خداحافظی است. دارم میروم پیشِ خودم، پیشِ همان خدایی که در وجودم حسش میکردم. میروم شاید بالاخره او را ببینم و رو به او بگویم: «خدایا، خسته شدم! از بس خودم را حبس کردم، از بس در حصار تنهایی شکستم، خسته شدم. من تنها بودم و نفهمیدم دنیا چیست، زمین چیست، خدا کیست و این ستارههای آسمان دنبالِ چه میگردند.» به او میگویم: «خدایا خسته شدی؟ من هم از این روزگار خسته شدم.»
و اما روی سخنم با شماست، ای کسانی که سالها در کنارم بودید. خوب میدانم خیلی وقتها کسی دلنگرانِ من نبود و دوستم نداشت؛ برای همین است که من هم مسافر خاک میشوم و میروم. یک شب، بیسر و صدا محو میشوم و پرت میشوم به آن سوی مرزِ زندگی.
از من اگر بدی دیدید، اگر خستگیهایم به دلتان نشست، به بزرگواری خودتان ببخشید. مرا با همین سادگی و تنهاییام به یاد بسپارید.
**مسعود (قلم رهایی)**