واژههایم،
چون پرندگان بیقرار،
بر شاخههای حقیقت مینشینند،
نه به امید دانهای،
نه به طمع سایهای،
که تنها به نور میاندیشند.
هرگاه سخن به اصل رسید،
جوینده بینیاز شد،
و طمع در برابر حقیقت
چون غباری در باد، محو گشت...