
مگر من چه کردم که چرخِ زمانه
بر این سادگیها، تنم را درید؟
من از جنسِ نورم، ز نسلِ ترانه
که جز عشق، نقشی به دل برنکشید.
در این تیرهروزی که خط کش به رویم،
من از جنسِ رنج و رهایم، قلم!
به تاریکخانهی دل، عکسِ رویم
گواهست بر این غربت و صدهزار غم.
من آن سخت کارم که بر سِحرِ آهن
دلِ سخت را با هنر نرم کردم؛
کنون خستهام از این نگاهِ مغرض
که با تیرِ تهمت، به جانم نشستم.