من، مردی ژولیده در سبزهزارِ بهشت،
به عدالتِ اینجا اعتراض میکنم.
من از زمین آمدهام، با زخمها، با راهها، با خستگیهایی که هیچ فرشتهای نمیشناسد.
اما در اینجا نیز، همان عدالتِ کهنه بر من حکم میراند؛
عدالتی که خستگی را نمیبیند،
ژولیدگی را نمیفهمد،
و خواب را نشانهٔ ضعف میپندارد.
من در بهشت افتادهام، نه برای آسایش،
بلکه برای اینکه بگویم:
اگر عدالت، در آسمان هم بوی زمین بدهد،
این بهشت نیست —
ادامهٔ همان دنیاست، با چمنهای سبزتر.
من به عدالتی اعتراض میکنم که سهم را بر اساس ظاهر میدهد،
که آرامش را برای مرتبها میخواهد
و رهایی را برای بیخستگان.
من به عدالتی اعتراض میکنم که نمیپرسد:
این مرد چرا افتاده؟
این ژولیدگی از کجاست؟
این خواب، خوابِ آسودگی است یا خوابِ فرسودگی؟
من اعلام میکنم:
تا وقتی عدالت، ریشه در فهمِ رنج نداشته باشد،
هیچ بهشتی بهشت نیست.
من، مردی که در سبزهزار افتادهام،
با همین سکوت، با همین خاک، با همین ژولیدگی،
اعتراض میکنم.
نه برای خودم،
برای همهٔ خستگانی که حتی در بهشت هم دیده نمیشوند