در کنارِ آهن هم میشد شکفت،
خاکِ من چون شورهزاری بیش نیست؛
سالهاست بارانی از من گذشته،
بیآنکه بر من ببارد.
من از تبارِ بذرهای خاموشم،
که باد میبردشان،
اما نمیکاردشان.
با اینهمه،
هنوز در جایی از من
دانهای کوچک میلرزد؛
نه از امید،
از عادتِ دیرینهی روییدن.
اگر روزی دستی،
نه مهربان،
فقط منصف،
بر این خاک بگذرد—
شاید بفهمد
شورهزار هم
گاهی از شدتِ تشنگی میسوزد،
نه از ناتوانی