
بنام قلم.
سلام،من انسان و نامی فعال ندارم.اگر نامم را بپرسید، سکوت خواهم کرد .فکر میکنم. هزارو شصتمین عمر سال خودم را نبینم،
ابتدا از اینکه در فقدان یک تحصیلات عالیه و قافیه دار،و در واقع بی قافیه وارد حریم نویسندگی شده ام .پوزش میخواهم.
از اینکه برای شهود و آگاهی مینویسم،خرسندم.حتی اگر همه ی مردم دنیا مرا بیاد نیاورند...
از اینکه برای تصویر سازی نوشتار خود از واژه هایی استفاده میکنم و مثلا مثلا یک بقالِ نقال که میکوشد خودش را منصف تعریف کند،صرافا یک تصویر وجودی است .
درواقع مقید به این هستم که
بیسوادی گر خطای من یکیست؟
بی قلم دانم نشان از بردگیست
ای قلم نمره ی انشائم چند
که بگویم بدهند اندک پند
که همه هستی ما ، بهر اجماع و دعا
ز پی یاری نیست ،اگرم هست مگر فاصله ها حائل نیست
من قلم نیستم و بهر قلم میرقصم
بهر آندوست,که تا بود،همه بودن بود
دانی که چیست؟
در شبی،،