
«**سایهام از من صادقتر بود، کمتر دروغ میگفت**»
حسِ **خستگی از خود، بیاعتمادی، و شاید دلزدگی از نقشهایی** را میدهد که آدم برای بقا بازی میکند.
سایه دروغ نمیگوید، چون چیزی نمیخواهد؛ فقط هست.
اما انسان گاهی برای درد، ترس، یا پذیرفتهشدن، از حقیقت فاصله میگیرد.
> سایهام از من صادقتر بود،
> چون هیچوقت وانمود نکرد روشن است.
> من آنقدر به تاریکی عادت کرده بودم
> که حتی سایهام هم از من راستگوتر مینمود.
اما؟من؟؟؟؟؟؟؟
خودم دانم چه بد کردم خودم را
خودم گویم که لعنت بر خودم باد
چنان افتاده ام در پرتگاهی
نه دین کاری کند نه روزگاری