
رسیدم...
اما نه به آن خانهای که در نقشهها کشیده بودم،
نه به آن ساحلی که موجها با وعدهی آرامش میگفتند.
من به خودِ «رسیدن» رسیدم؛
به نقطهای که نقشه تمام میشود و سکوت آغاز.
چقدر عجیب است؛
اینکه تمامِ این مسافت را دویدم،
فقط برای اینکه بایستم و بگویم:
«من اینجا هستم، اما نمیدانم کجاست این اینجا.»
مقصد، همان درگاهی است که پشتش هیچ درهای نیست،
فقط یک فضایِ بیکران،
و من، با همین قلمِ خستهام،
مینویسم تا ثابت کنم:
حتی در این گمگشتگی، من هنوز هستم