
دوست دور و نزدیک
امروز در میان تکهای از کلمات، به این دو بیت برخورد کردم که گویی از دلِ تجربهی زیستهی ما بیرون آمدهاند: «خدا را چه دیدی. همین روز بعد / بگویند. فلانی. برفت از نظر.»
این کلمات مرا به فکر فرو برد؛ به همان گذارِ ناگهانی و بیصدای زندگی که گاه با یک چشمبستن رخ میدهد. چقدر عجیب است که ما در جستجوی تجلیِ بزرگِ او هستیم، در حالی که شاید حضور او در همان «روز بعد» و در همان لحظهی غیبتِ آشنا مینماید. ما در پیِ دیدنِ شکوه هستیم، اما حقیقت در همان لحظهی «برفت از نظر» پنهان شده است؛ در همان خلأ میان حضور و غیاب.
این دو بیت، یادآور این حقیقت تلخ و شیرین است که زندگی، زنجیرهای از دیدنها و ندیدنهاست. ما تنها زمانی معنای عمیقِ آنچه را دیدهایم درک میکنیم که دیگر در دسترس نباشیم....
با احترام،
**قلم رهایی**