من این تکبرگِ رها، در دلِ این آسمانِ بیکران
میچرخم و میرقصم، در این رقصِ بیزمان
واژگون گشتهام اما، نه از ترسِ سقوط و زمین
بلکه از شورِ پرواز، در این نظمِ دیرین
نه ریشهای دارم که بندم، نه شاخی که پناه باشم
من هستم و این سقوط، که در خود یک گناه باشم (از جنسِ زیبایی)
هر رنگی که در من هست، رنگِ خاطرههایِ گذشت
رنگی از تابشِ خورشید، و از شبهایِ پُر از غیبت
در میانِ این سکوت، من فریادی از جنسِ سپیدم
در میانِ این سقوط، من معنایی از جنسِ نویدم
آسمان، تماشاگرِ تنهاییِ من است و بیصدا
من قطرهای از رنگم، در این اقیانوسِ دعا
هر لرزشِ من در هوا، تپشِ قلبِ زمان است
هر چرخشِ من در فضا، حکایتِ یک بیبیان است
من سقوط نمیکنم، من در حالِ رسیدنم
به آغوشِ خاکِ مادر، در این راهِ رسید
ببین چگونه در میانِ این فضایِ خالی و سرد
میدرخشم من، مثلِ شعاعِ یک خورشیدِ مِهر و د
من این تکبرگِ پاییزم، واژگون و رها و بیکران
در جستجویِ معنا، در این رقصِ بیانتها و بیزمان