
**«اومدی توی سرونشتم، بیبهانه پا گذاشتی»**
یعنی حضورِ تو از جنسِ قرار و برنامه نبود؛
مثل یک اتفاقِ ناگهانی آمدی،
اما آنقدر عمیق وارد زندگیام شدی که انگار از اول در تقدیر من بودهای.
«سرنوشت» در اینجا فقط یک واژه نیست؛ یعنی **تمام آینده و احساس من**.
**«اما تا قایقی آمد، از من و دلم گذشتی»**
یعنی تو تا وقتی کنار من بودی، شاید هنوز عاشقانهای در کار بود؛
اما به محض اینکه راهی برای عبور، تغییر، یا رفتن پیدا شد،
تو **از من و از دلم گذشتی**؛
یعنی نهفقط رفتی، بلکه احساس مرا هم پشت سرگذاشتی،
. تو بیخبر آمدی و خانهی دل مرا روشن کردی،
اما درست وقتی دل من به حضورت خو گرفت،
با اولین راهِ رفتن، مرا تنها گذاشتی.
این انصاف نبود،، هم خودت را ضایع کردی و هم عمر مرا ضایعتر(نمیبخشم)نه فراموش،میکنم