
قلمِ بیمار من، روی تنِ کاغذ
خط میکشد؛
نه از سرِ ترانه، که از ژرفای درد.
من وزنِ سکوتم را از نگاهِ تیره و تارِ تاریکخانهها وام گرفتهام،
آنجا که ظهورِ حقیقت، در میانِ نورِ قرمز،
بیپیرایه عریان میشود.
تو مزاحم نیستی...
حرفی بزن.
اینجا زمینِ رهایی است؛
نه قافیه میشناسد، نه تملق، نه نقاب.
سخنت را بگو،
که من با دستهای پینهبستهی فلز و آینه،
هنوز وزنِ راستینِ انسان را میفهمم