
گفتمش ای مخلص اندیشه ها
در تواضع ،بی نیازی را چگونه دیده ای
گفت،من را بین چگونه با تو ام
مثل آن خاکستری که بر تنم
مثل آن اندیشه های بی خط تم
من از سرشت. آتشم
گفتمش،
بیسوادی گر خطای من یکیست
بی قلم دانی ،نشان از برده گیست
گفت ای بنده مرا بینی که خاموشم چو تو
عمر بگذشت به بیحاصلی و بی خردی