
دکلمه:برای تو که یک عمر آرزوی مرگ مرا دعا میکردی،،
یادم هست…
از جایی شروع شد که من عاقل نبودم،
و تو با سکوت
فریاد میزدی
و من نمیشنیدم.
تو آهسته میگذشتی
که مبادا دلم بلرزد،
اما من
آنقدر در هیاهوی خودم گم بودم
که حتی لرزش جهان را هم
حس نکردم.
تو اشاره میکردی،
من انکار.
تو نمیماندی
من میدویدم.
تو نمیبخشیدی،و
من نمیفهمیدم.
اما حالا؟
میدانم همهی آن ندیدنها
چه زخمهایی بر دل تو زد
و چه درههایی زیر پای من.
اگر امروز
صدایم میلرزد،
برای این است که تازه فهمیدهام
سکوت تو
بلندترین فریادی بود
که کسی میتوانست برای نجات من انجام دهد