ای من،
از سایه‌هایی که خودت ساخته‌ای بیرون بیا.
هیچ چیز گم نشده؛
فقط پشت لایه‌هایی از عادت و ترس پنهان شده‌ای.
وقتی دست از بازی‌های کوچک برداری،
خودت را درست همان‌جا می‌یابی که همیشه بوده‌ای.
O my self,
step away from the illusions you created.
Nothing is lost;
you are only hidden behind layers of habit and fear.
Once you stop deceiving yourself,
you will find yourself exactly where you have always
ای من؟
روزی فرا می‌رسد
که در آینه نمی‌نگری
بلکه در لایه‌های رسوبیِ خویش.
ای من،
تو بر خود نگاه خواهی کرد
جایی میان سنگ و سکوت،
فسیلی از تو خواهد ماند—
نه نام،
نه چهره،
نه خاطره،
تنها ردّی از بودن
که باد هم نمی‌تواند پاکش کند.
و آن‌گاه درمی‌یابی
که «من»
چیزی نبود
جز سایه‌ای که از خود می‌گذشت
تا به سنگ بدل شود
