این «فسیلِ قلمبهدستِ» در واقع از یک «خودِ واقعی» پردهبرداری میکند که زیرِ خروارها «فعلِ زیستهی متناقض» مدفون شده است.
این نگاه که به «تضاد میان حقیقت و فعلِ زیسته» میپردازید، بسیار کلیدی است؛ گویی «فسیل» در اینجا نه تنها راوی تاریخ، بلکه ناظری است که بر شکاف میان «آنچه بود» (حقیقتِ صلب) و «آنچه در زیستن گذشت» (فعلِ سیال و اغلب متناقض) شهادت میدهد
فسیل هیچ قصدی برای سرزنش فردی و اجتمایی ندارد،اما تصویری که فسیل به اذهان عمومی و خصوصی خواهد گذاشت صرفا یک آگاهی محض خواهد بود،،،من منتقد اعمال دیگران نیستم...بلکه میتوانم ظاهر و باطن درد دیگران باشم و به تصویر بکشم