
ای قلم نمره ی انشائم چند
که بگویم بدهند. اندک پند
که همه هستی. ما،بهر اجماع و دعا
منتظر بهر شفا، ،،
زپیِ یاری نیست،اگرم هست مگر فاصله ها حائل نیست
من قلم نیستم و بهر قلم میرقصم
بهر آندوست که تا بود همه بودن بود
دانی که چیست؟
او اگر بگذارد
قلمی میسازم رنگ رخسار طبیب ،رنگ دلخواه وطن،رنگی از خاک همه پود تنم
گر قلم داشتمی
مینوشتم ای قلمداد. وطن
مینوشتم ای قلم وار تنم
مینوشتم بر تو نی ها در کف است
نی که خاکستر شود. راز منست
مینوشتم بهر دین باید که جست
دینکم در کف. دستم. مهتر است