
> تو بیهیچ بهانهای وارد زندگیام شدی؛
> آرام و بیصدا، اما آنقدر عمیق که انگار از اول در سرنوشت من نوشته شده بودی.
> دلم را به حضورت عادت دادی و در جانم جا گرفتی،
> اما درست وقتی راهی برای رفتن پیدا شد،
> از من گذشتی؛
> از دلی که دوستت داشت،
> از احساسی که به تو تکیه کرده بود،
> و از عشقی که با آمدنت جان گرفته بود
بله ای مسافر گمشده ی من،،،،
> تو بیخبر آمدی و خانهی دل مرا روشن کردی،
> اما درست وقتی دل من به حضورت خو گرفت،
> با اولین راهِ رفتن، مرا تنها گذاشتی
این انصاف نبود،،،،