
چون در اینجا فرصت بودن بشد
چون سوادم سوی یاران گم بشد
چون برای فرصت دیدار دوست
چون قلم باید نوشت و کُر بشد
چون بدیدی ،رفته ای از یاد هوش
چون شوی مجنون و عاشق غم نبود
چون
چون
چون
چون،نویسم فرصت دیدار بود
تا شنیدم،فرصتت با من نبود
راز تو با من چه بوده در کنارِ تار و پود
تارو پود بی من چرا آید بکار خواب تو
گر چه من بیمار ر و مستم ،مال توست
گر چه تو بی حوصله اقتاده ای در آب حوض
من فقط بیمار درد خال آن بابا شوم
بس که در نام تو آغشته نوشته نام من