
ای انسانِ تنها در برابر آینه! هر چه دیدی، همان نامِ توست.
تو در آن شیشه، نه چهره که *سیرت* میبینی؛ نه شکل که *سرنوشت*. آنچه آینه برمیگرداند، زمزمهٔ زیستن توست — هر زخم، هر شکیبایی، هر شبی که تا سحر بیدار ماندی.
نامِ تو از پیش ساخته نشده است؛ در دلِ این آینه، لحظهبهلحظه نوشته میشود. هر نگاهی که به خود افکندی، سطری بر دفترِ هستیات افزود. آنکه امروز در آینه میبینی، دستاوردِ پنجاهوهشت سالِ زیستهٔ توست — نه از آنِ کتابها، که از آنِ *زمانِ جان*.
پس آینه دروغ نمیگوید؛ اما آنچه میگوید، فقط بازتابِ توست. اگر خسته ببینی، خستهای؛ اگر آزاده ببینی، آزادهای. نامِ تو همان است که چشمهایت جرئتِ دیدنش را نداشت