رمان صید درخت اثر لیلا شمس، روایتی مدرن، رازآلود و چندصدایی از مواجهه انسان با انزوا، خرافات و جادوی طبیعت است. این اثر که توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده، مانیفستی دراماتیک از سفر قهرمانی به نام ارغوان است؛ دختری نوجوان که در تاروپود یک روایت تثلیثی، مفهوم حقیقت را دوباره واکاوی می‌کند.
داستان صید درخت از تکه‌چسبانی داستانک‌هایی شکل می‌گیرد که زندگی ارغوان را روایت می‌کنند. هر کدام از این داستانک‌ها آغاز، میانه و پایان مستقل خود را دارند که مانند زنجیری به یکدیگر وصل شده و رمان بلندی را می‌سازند. این قلم هوشمندانه با لایه‌های روان‌شناختی عمیق، اثر را در زمره سبک پست‌مدن و جریان سیال ذهن قرار می‌دهد.
نویسنده با تبحر خاصی توانسته تمام روایت‌ها را زیر طرح‌واره اصلی قصه — یعنی ارتباط ارغوان با درخت و گوزن — ذوب کند. در بخشی از رمان، این رابطه تثلیثی به زیبایی توصیف می‌شود:
«کش و قوسش با همه قالی‌هایی که تا به حال توی قالی‌خانه آقادامون بافته‌ایم فرق می‌کند؛ نقش یک درخت است با یک دختر و یک گوزن.»
خواسته‌ی بزرگ ارغوان کاملاً ملموس و انسانی است؛ او می‌خواهد خاله حوا یا شکارچی سرپرستی خواهر ویلچرنشینش، سروناز، را قبول کنند و نه صدری! اما گره کور زندگی ارغوان، سایه بلند مردی است که از او به نام «سلطان جنگل» یاد می‌کند:
«همه جا اثر چنگال‌های تیزش بود. یک آهو چطور می‌تواند یک شیر را از پا درآورد؟!»
ارغوان در این مسیر خود را مانند چوپانی تنها می‌بیند. همین تنهایی باعث شده تا ارتباطش با طبیعت پررنگ‌تر شده و در رویارویی با صدری (ضدقهرمان قصه)، پادزهری از جنس شجاعت برای خود بسازد.
لیلا شمس چندین نماد عمده از جمله درخت، سیب، صبا و گوزن را در طول داستان کاشته است تا پیوندهای عاطفی قهرمان را با طبیعت قوی‌تر کند. اوج این پیوند، در تشبیه درخشان درخت به رحم مادر شکل می‌گیرد:
«حالا من اینجا هستم، کنار توام، در رحم تو و تو را نگاه می‌کنم. الان می‌بینم تو با منی... نگذار دیگر به هیچ بهانه‌ای نگاهم از تو برگردد.»
در نهایت، این درخت است که به عنوان راوی دوم‌شخص، حقیقت پنهان را بازگو می‌کند و به ارغوان یاری می‌دهد تا پدرش را — که همه فکر می‌کردند مرده است — بیابد.
بزرگ‌ترین انگیزه آدمی برای ایجاد روایت‌ها، قضاوت‌هایی است که صورت می‌گیرد؛ چرا که هر آدمی برای ادامه بقای خود دست به قضاوت می‌زند تا بتواند «خود» را ثابت کند. آدم‌های زندگی می‌توانند تصاویری مخدوش برای ما بسازند تا روزبه‌روز از واقعیت‌هایمان دورتر شویم.
ارغوان دختری است که تمام آن تصاویر دروغین را دید اما باور نکرد؛ او به تنهایی سراغ اصلی‌ترین تصویر حقیقی زندگی‌اش رفت و با تکیه بر شهود و شجاعت، مأموریتش را به پایان رساند.
