بابام یه پاترول دودر سفید داشت، با سه تا خط آبی که از پهلوش رد میشد. از نظر من، اون بهترین و بزرگترین ماشین دنیا بود. هر جا میرفتم، کلی کلاس میذاشتم؛ بالاخره هر چی باشه، بابام پاترول داشت! 😎
اون روزا وقتی مدرسه میرفتم با افتخار میگفتم: «ما پاترول داریم!» حتی همکلاسیهام فکر میکردن پاترول مال خودمه! پاترول برای من یه ماشین خیلی لوکس بود، از اون مدلایی که فکر میکردم فقط ما داریم و بقیه حسودی میکنن! درهاش سنگین بودن، صندلیهاش سفت، ولی یه جوری محکم و قابلاعتماد به نظر میرسید، انگار هیچوقت خراب نمیشه.
برخلاف همهی ماشینهای قدیمی، به نظر من اصلا سر و صدا نداشت، فقط یه کم سفت بود. توی دستاندازها هی بالا و پایین میپریدم و هر بار با خنده میگفتم «بااازم!»؛ انگار سوار ترن هوایی شده بودم.
یادمه هر وقت میخواستیم بریم سفر، مامانم تو قسمت عقب که مخصوص بار بود، یه تشک نرم و چند تا پتو میذاشت تا من اونجا بخوابم. اونجا قلمرو من بود. عروسکهام، کتاب نقاشیهام، و یه جعبه بیسکویت همیشه همراهم بودن. هنوزم یادمه وقتی ماشین تو جاده میرفت، صدای موتور با تکونهای ماشین قاطی میشد و من با اون آهنگ عجیب و صدای ضبط، تا خود مقصد خواب بودم. گاهی هم نصفهشب بیدار میشدم و از شیشهی عقب به جاده نگاه میکردم؛ چراغهای ماشینهای پشت سر مثل ستارههایی بودن که دنبال ما میاومدن.
پاترول بابا فقط یه ماشین نبود، یه عضو خانواده بود. باهاش شمال میرفتیم، هر سال میرفتیم اراک، خونهی مادربزرگم. توی مسیر، بابا همیشه یه نوار کاست قدیمی میذاشت که روش نوشته بود «گلچین ترانههای جادهای». هنوزم صدای اون آهنگها رو یادمه. مامان ساندویچ تخممرغ درست میکرد، منم از عقب ماشین دستمو دراز میکردم تا یکی بگیرم. تو ماشین همیشه گشنهام میشد.
یه بار هم وسط جادهی قم، ماشین جوش آورد. بخار از کاپوت زد بیرون و بابا گفت: «هیچی نیست، پیاده شید یکم استراحت کنه» ما هم کنار جاده نوشابه زرد خوردیم با کیک. چقدر چسبید! یکم بعد موتور خنک شد و سوار شدیم. همون موقعها یاد گرفتم که آدم وقتی یه چیزی رو دوست داره، براش صبر میکنه، حتی اگه اون چیز یه پاترول سفید غول پیکر باشه که بخار از دماغش درمیاد.
یه بار هم یه خر وسط جاده سبز شد! با صاحبش لج کرده بود و رد نمیشد. بابا ترمز گرفت، مامان زد زیر خنده، منم از عقب داد زدم: «بوق بزن شاید بترسه!» ولی خره تکون هم نخورد. یه جور نگاه کرد انگار ما مزاحمش شدیم. بالاخره صاحبش با کلی منت راضیش کرد بره کنار. اون روز چقدر خندیدیم!🤣
سالها بعد، وقتی بابا تصمیم گرفت پاترول رو بفروشه، هیچکس چیزی نگفت. فقط یه سکوت عجیب تو خونه پیچید. آخه دیگه قدیمی شده بود، قطعاتش سخت پیدا میشد و مصرف بنزینش هم بالا رفته بود. ولی دلمون راضی نمیشد. انگار قرار بود یه عضو خانواده رو بدرقه کنیم.
خریدار اومد، موتور رو روشن کرد، همون صدای آشنای «واااااااااااااا» بلند شد و من ناگهان حس کردم یه تکه از کودکیم با اون صدا داره میره. بابا دست به سقف ماشین زد، انگار خداحافظی کرد. منم از پنجره به اون سه تا خط آبی نگاه میکردم که کم کم از دیدم دور میشدن.
بابا یه ماشین دیگه خرید، تمیزتر و بیصداتر، ولی اون پاترول یه چیز دیگه بود. با اون بوی خاص بنزینش، صندلیهای سفتش، و حس اطمینانش که هیچوقت تو جاده تنهات نمیذاشت.
از اون روز به بعد، هر پاترولی که تو خیابون میبینم، ناخودآگاه چشمم دنبالش میره. شاید همون باشه… شاید هم فقط شبیهشه. ولی دلم میگه یه روز دوباره پیداش میکنم، با همون سه تا خط آبی، همون صدای موتور، و همون تکونهای محکم که هر بار میپریدیم بالا و بعدش از ته دل میخندیدیم.
#دنده_عقب_با_اتو_ابزار
#خاطره
#ماشین
#پاترول
#نوستالژی
#کودکی
#خاطرات_سفر