صدای نوتیف گوشیم اومد.
وقتی پیامش رو دیدم، چشمام گرد شد و یه لبخند رو صورتم نشست.
نوشته بود:
«عصر میام دنبالت، بریم بیرون.»
هم تعجب کردم، هم خوشحال شدم. سریع نوشتم:
«باشه عزیزم، کجا میریم؟»
چند دقیقه بعد جواب داد:
«وقتی رسیدیم، خودت میفهمی.»
هنوز داشتم فکر میکردم چه لباسی بپوشم که دوباره پیام داد:
«من میدونم این "کجا میریمی؟"که میپرسی یعنی میخوای بدونی چی بپوشی! هر استایلی بزن، فقط مجلسی نباشه. 😁»
با خودم گفتم: «پس یه خبری هست...»
حدود ساعت یک پیام داده بود و میدونست امروز خونهام. یه ناهار سرسری درست کردم؛ طبق معمول نیمرو! 😅 بعد رفتم دوش گرفتم.
تا از حموم اومدم بیرون، دیدم ساعت سه و نیمه. موهامو سریع خشک کردم، یه اتو مو کشیدم و رسیدم به سختترین قسمت ماجرا...
جلوی کمد وایستادم.با خودم گفتم:
«خب... حالا چی بپوشم؟»
هوا حسابی پاییزی شده بود. آخرش یه بافت یقهاسکی زرشکی، دامن مشکی، بارونی مشکی، شالمم که زرشکی انتخاب کردم، برداشتمشون از داخل کمد و گذاشتمشون روی تخت...
داشتم آرایش میکردم که زنگ زد.
- «سلام جانم.»
- «عزیزم، پنج دقیقه دیگه اونجام.»
تو دلم گفتم:
«پنج دقیقه؟! عزیزم، من هنوز دارم آرایش میکنم تا آماده بشم باید یه پنجاه دقیقهای منتظر بمونی😁.»
ولی فقط گفتم:
«باشه، عزیزم.»
البته خودش هم پنج دقیقهای نرسید و شد حدود ده دقیقه. اما بازم من آماده نبودم.
دوباره زنگ زد:
«بیرون منتظرتم.»
گفتم:
«الان میام.»
لباسامو پوشیدم، اکسسوریهامو انداختم، در خونه رو باز کردم که یهو یادم افتاد، ادکلن نزدم! و باز برگشتم تو خونه...
وقتی سوار ماشین شدم، مثل همیشه خوشاستایل بود. یه نیمزیپ مشکی روی پیراهن سورمهای پوشیده بود، با شلوار پارچهای و نیمبوت مشکی. ساعت و دستبند کارتیرش هم مثل همیشه سر جاش بود.
بعد از سلام و احوالپرسی گفتم:
«خب... کجا میریم؟»
خندید و گفت:
«تو واقعاً صبر نداری.»
گفتم:
«نه، فقط کنجکاوم.»
یه خنده بلند کرد که منم باهاش خندیدم.
یه موزیک آروم پخش کردم. بیرون هم بارون قشنگی میبارید؛ از اون بارونایی که آدم دلش نمیخواد زود تموم بشن.
بعد از حدود پونزده دقیقه گفت:
«رسیدیم.»
اطراف رو نگاه کردم. خیابون پر از کافه و فروشگاه بود و هنوز نفهمیده بودم مقصد کجاست.
رفتیم سمت همون کافهرستورانی که فضای بیرونش رو خیلی دوست داشتم؛ همون که حتی تو پاییز و زمستون هم میشد تو حیاط سرپوشیدهش نشست.
وقتی رسیدیم، فهمیدم از قبل میز رزرو کرده.
کنجکاویم هر لحظه بیشتر میشد.
طبق معمول منو رو برداشتیم. گفت:
«امشب هرچی دوست داری سفارش بده.»
منم گفتم:
«با کمال میل.»
من چای با باقلوا سفارش دادم و اون قهوه. تو این مورد هیچوقت شبیه هم نبودیم؛ من عاشق چای، اون عاشق قهوه.
تا غذا بیاد، از سفر کاریش گفت؛ همون سفری که یه هفته خارج از استان بود.
برای شام هر دومون سالاد سزار سفارش دادیم، با ماکتل.
تمام مدت منتظر بودم بالاخره بگه دلیل این قرار چیه، ولی خبری نشد.
با خودم گفتم:
«شاید اصلاً دلیل خاصی نداره...»
غذا هم تموم شد.
گفتم:
«بریم یه قدمی بزنیم؟ هوا عالیه.»
گفت:
«قدم هم میزنیم، یکم بیشتر بشینیم.»
چشمامو ریز کردم و گفتم:
«مشکوکیهاا...»
فقط لبخند زد.
همون موقع آهنگ مورد علاقهمون توی کافه پخش شد.
چند ثانیه بعد، گارسون با یه مینیکیک خوشگل و یه دسته گل رز مینیاتوری قرمز اومد سمت میزمون.
بهم نگاه کرد و گفت:
«میدونم سالگرد آشناییمون هفته پیش بود و من سفر بودم. نمیخواستم بدون جشن از کنارش رد بشیم... سالگردمون مبارک. خیلی خوشحالم که دارمت.»
برای چند لحظه فقط نگاهش کردم.
اشک توی چشمام جمع شده بود.
بلند شدم، بغلش کردم و آروم گفتم:
«دوستت دارم...»
فکر میکردم غافلگیری تموم شده، اما اون حتی برام یه کادو هم گرفته بود...
مسیر برگشت، دستهگل توی بغلم بود و هر بار که نگاش میکردم،تو دلم قند آب میشد و ناخودآگاه لبخند می زدم...
بعضی قرارها رو با یه پیام ساده شروع میکنی...
اما سالها بعد، هنوز با یادآوریشون لبخند میزنی.
قرار امشب، برای من یکی از همون خاطرهها شد... 🍂🌧