اون شب خیلی دلم گرفته بود.
نه اتفاق خاصی افتاده بود، نه دعوایی کرده بودیم، نه حرف بدی بینمون رد و بدل شده بود...
فقط چند روز بود که ازش خبری نداشتم.گوشیمو برداشتم تلگرام رو باز کردم.صفحه چتمون پین شده بود.آخرین پیام، مال من بود. «مواظب خودت باش...🤍» پیام رو دوباره خوندم. بعد رفتم بالاتر.
عکسایی که برام فرستاده بود...
ویسهایی که نصفهش با خنده تموم میشد...
پیام هامون...
پرفایلاشو نگاه کردم، اون موقع حس کردم چقد دلم براش تنگ شده...، نمیدونستم آخرین بار کی آن شده...
تایپ کردم: «خوبی؟»
چند ثانیه به صفحه نگاه کردم...
بعد پاکش کردم.
به خودم گفتم:
«نه... اگه دلش بخواد، خودش پیام می ده.»
گوشیو کنار گذاشتم. دو دقیقه هم نگذشته بود که دوباره برداشتمش.انگار مغزم قبول کرده بود که نباید پیام بدم... ولی دلم هنوز منتظر یه نوتیف بود.
هر بار که صدای گوشی میاومد، با عجله برش میداشتم.
ولی یا تبلیغ بود،یا پیام گروه، یا یکی دیگه بود...
هوای بیرون خنک و خوب بود.
یه لیوان چای ریختم و همونطور که بخارش بالا میرفت، با خودم فکر میکردم...
چرا؟ چقد عجیبه...
یه زمانی بود که روزی چند بار زنگ میزد.
اگه دو ساعت ازم خبر نداشت، خودش پیام میداد.
میگفت:
«کجایی؟.»
اما الان...
چند روزه یه «خوبی؟» سادهام برام نفرستاده چه برسه به زنگ...
درافکارم غرق شده بودم ...
به خودم می گفتم دلتنگی که همیشه از دوری نیست. بعضی وقتا یکی هست،اما انگار نیست.
اسمش توی گوشیت هست، اما خبری ازش نیست.
هنوز دوستش داری...
اما نمیدونی اونم مثل قبل دوستت داره یا نه.
اون شب بیشتر از اینکه دلم براش تنگ بشه...
دلم برای خودمون تنگ شده بود.
برای روزایی که لازم نبود منتظر یه پیام بمونم.
برای وقتایی که حرف زدن باهاش برام سخت نبود.
برای وقتایی که حس نمیکردم دارم مزاحم زندگیش میشم.
برای وقتایی که انقد سوال بی جواب توی ذهنم نبود...
هی...
ساعت از دوازده گذشته بود.
آخرین بار گوشی رو نگاه کردم.هیچ پیامی نیومده بود.
چراغ اتاق رو خاموش کردم و دراز کشیدم.اما خوابم نمیبرد.
بعضی اتفاقات، سوالات، بدجوری بیدار نگهت میدارن.
اینکه...
آدمها واقعاً انقدر عوض میشن؟
یا فقط وقتی مطمئن میشن از دستت نمیدن، کمکم رفتاراشون تغییر می کنه ...
اون شب نه گریه کردم، نه پیام دادم...
فقط حس کردم یه چیزی آروم آروم داشت از دلم کم می شد...🌫
__🐋___
خوشحال میشم توی تلگرام هم کنارم باشی.
آرکا | Arcawave@