#پارت_7
عمو و ملینا دم مطب دکتر اومدن دنبالم سورنا امروز مهد بود.
_سلام عمو.
_سلام دخترم چی شد؟!
_هیچی همون حرفای تکراری سری بعدی قراره جواب ازمایشامو براش ببرم.
_من تعریفشو خیلی شنیدم بعد علی اون حرف اول میزنه.
با اومدن اسم بابا سرمو پایین انداختم و گفتم:
_امید من به خداس.
_زن عموت امروز به افتخارت غذای مورد علاقتو پخته.
_وای دستشون درد نکنه خیلی دلم قرمه سبزی میخواست.
_حالا خوبه صدقه سر تو هم ما قرمه سبزی های مامانو میخوریم.
_حسوود.
هر سه مون از این کلکل کوتاه خندیدیم و من گفتم:
_راستی ملینا دکتر پارسا گفت با خونوادت بیا دفعه بعد.
_خوب با زنعمو برو!
_مامان سر کاره میترسم بش بگم باز ناراحت بشه.
عمو پیشدستی کرد و گفت:
_حالا خودم با مادرت صحبت میکنم عمو جان.
_ممنون عمو.
_خوهش میکنم خودمم همراهت میام که فکر نکنه بی کس و کاری.
لبخند تلخم از درد ضعیف قلبم بود و یه سالی که عزیزترین کسم ولمون کردو رفت.
با صدایی که میلرزید ناخود آگاه گفتم:
_عمو ازش خبر ندارید؟!
_از کی؟!
_بابا علیم.
سکوت کرد انگار نمیخواست ناراحتم کنه.
_عموجان علی که رفت همه چیو با خودش برد.